Happy Thanksgiving!

November 27, 2019, Wednesday, in American Samoa

“Oh that men would give thanks to the Lord for His goodness, And for His wonderful works to the children of men”

Psalms 107:8

Napakabuti ng Panginoon. Sobrang buti nya sa atin kaya naman sa bawat araw na tayo ay nabubuhay dito sa mundo, bawat umaga na tayo ay nagigising, pasalamatan natin Sya at purihin sa mga ginagawa Nya. Pero minsan pag nasa time ka ng pag subok at kaguluhan sa buhay, parang ang hirap magpasalamat, minsan parang sa halip na pasasalamat at papuri ang nasasambit natin ay panaghoy, reklamo, buntong hininga, o minsan luha na lang na kusang dumadaloy sa ating mga pisngi sa sobrang hirap ng pinag daraanan.

Pero kahit na mahirap ang buhay, kahit na minsan mabigat ang ating mga dinadala, pag nag simula tayong mag sambit ng pasasalamat at papuri sa ating Dyos na buhay, napapansin mo ba na gumagaan ang ating pasanin, umaaliwalas ang ating mga mukha, at may spark ng pag asa sa ating mga mata na nag bibigay sa atin ng kalakasan na bumangon muli at tumayo mula sa pagkakalugmok at pagkakadapa?

Minsan nagpi fail tayong makita yung mga bagay na dapat nating ipagpasalamat dahil di natin gusto yung sitwasyon natin o season natin ngayon. Paano bang magpasalamat kung baon ka sa utang, paano ba magpasalamat kung ikaw ay nanakawan o namatayan. Paano ba magpasalamat pag ikaw ay iniwan o pinag palit? Nasaan ba ang kabutihan ng Panginoon sa mga ganong season ng buhay? Paano ba mag pasalamat kung ikaw ay nawalan ng trabaho, nasa abroad malayo sa pamilya at nag kakaron ng problema pero wala kang magawa dahil ikaw ay malayo? Paano ba mag pasalamat sa mabibigat na sitwasyon? Lagi mong tatandaan na mabuti ang Dyos, kung may nararanasan ka man na kabigatan ngayon o pagsubok di yan ang final destination mo. Dumaraan ka lang dyan para maging matatag ka, marahil ay may itinuturo ang Panginoon sa’yo. Marahil ang pinagdaraanan mo ay prerequisite para sa success mo in the future. Kung ano man ang pinag daraanan mo, may plan si Lord para sa’yo at nakatadhanang mangyari yan dahil sabi sa 1 Thessalonians 5:18 “In everything give thanks; for this is the will of God in Christ Jesus for you. Marahil kaya kayo nag break kasi di sya ang itinadhana para sa’yo. Di pa sinasagot ng Dyos ang panalangin mo kasi tinuturuan ka nyang maghintay, or may mas maganda syang plano para sa’yo.

Lahat tayo ay makakaranas at makakaranas ng pag subok, kabiguan sa buhay, pag luluksa, pag hihirap. Wala tayong ligtas dyan. Kahit 24/7 ka pa sa church. Pero ang mahalaga ay kung paano natin haharapin ang mga pag subok ng buhay ng may ngiti sa ating mga labi, kislap ng pag asa sa mata at katatagan ng loob, knowing that the Lord will never leave us nor forsake us.

Napakabuti ng Panginoon sa akin. Although maraming times na nagkakamali ako, pumapalpak, napapahiya, nadarapa, gumugulong sa putikan, nagkakasala, paulit ulit pa rin Nya akong pinapadawad. I don’t deserve anything, but then He gave me hope. I deserve to go to hell, to internal punishment but then He made a way for you and me, through His son Jesus. Naging available ang salvation for us dahil sa ginawa ni Jesus sa cross. And we can be saved from going to hell by admitting that we are sinners, turning away from our old ways and believe in Jesus and build a personal relationship with Him.

Kung ngayon ay nasa gitna ka ng unos ng buhay, feeling mo nag iisa ka kasi iniwan ka o pinagpalit ka, kung ikaw ay nawawalan na nag pag asa dahil lahat ng plano mo ay palpak, kung ikaw ay dumaraan sa matinding kahirapan o karamdaman at pag subok na sa tingin mo ay di mo kayang lagpasan, tatandaan mo kapatid, na sa laban ng buhay di ka nag iisa, nandyan ang Dyos na makakapitan natin at matatawagan. Mahal ka Nya at di ka Nya pababayaan. Panalangin ko para sa’yo ay mag karon ka ng kapanatagan ng isipan, pusong nagtitiwala sa pangako ng Dyos na di ka iiwan, mga matang nakakakita ng kabutihan ng Dyos at labi na di nagsasawang magpasalamat, manalangin at magpuri kahit sa gitna ng pagsubok na ‘yong nararanasan. At kung ikaw ay nagtatanong kung totoong may Dyos, at napakarami mong katanungan at naghahanap ka ng kasagutan? Nawa ay mahanap mo Sya at masumpungan.

Michaela Grace

Ang tagal naming hinintay na mag karon ng kapatid si Ezekiel. Kaya naman noong nag buntis ako sa second baby namin ay tuwang tuwa ako. It’s an answered prayer from the Lord. Ni hindi ko rin inaasahan yung way nag pag ka panganak ko sa kanya.

Naaalala ko pa noong mga panahon na ipinag darasal ko pa lang sa Panginoon na kung bibigyan Nya ako ng pag kakataon na mag karon pa ng anak, gusto ko sana ay babae, at papangalanan ko syang Michaela Grace.

At tinugon nga ni Lord ang prayer ko, nung mag positive ang PT ko nung October 2018. Kaya lang noong nag pa ultrasound ako, sabi ng Dr. most probably the baby is a boy. Kung boy, sabi ko papangalanan ko na lang na Elijah. Kung di will ni Lord na babae ang anak ko, mas alam ni Lord ang plan Nya sa baby.

Naging mahirap ang pag lilihi ko at pag bugbuntis. And on my 34th weeks, sa di inaasahang pag kakataon, kumain kami ni Ezekiel sa labas, may nakain akong di maganda. Nag diarrhea ako at nag suka. Pag gising ko na lang mapait na ang panglasa ko. At nasusuka ako. But not unlike my usual morning sickness, iba itong isa na ito. Masama ang pakiramdam ko, pero pinilit kong pumasok sa work. Inihatid ko si Ezekiel sa paalagaan at dumiretso na ako sa trabaho.

Nagsusuka pa rin ako at pang limang beses ko nang nag babawas, parang nanghihina na ako, at iba na ang sakit ng tyan ko. Parang di na diarrhea ito. More on labor pain na. Nag paalam ako sa mga katrabaho na pupunta ako ng hospital.

Nag lakas loob akong mag drive, wala naman akong aasahan. Ako lang. Si Mr. nasa laot pa. Di pa sya tumatawag. Di ko alam kung kelan sya makakauwi. May 14, 2019 noon. Monday, at 10 in the morning nung pumunta ako sa hospital. Medyo gloomy ang araw na ito.

Habang nag da drive nakaramdam ako ng pangangalat ng bagang at parang nasusuka ako, so pumarada muna ako sa isa sa mga bus stop. At di pa ako nakakalabas ng sasakyan ay nag suka na ako ng nag suka. May 5 minutes din akong nakahinto, kasi di ko alam kung kelan ulit ako susumpungin. Nang mahulas hulasan ako, nagdasal ako kay Lord na tulungan nya akong makaabot sa hospital at makahanap nawa ako ng parking space agad.

Sa awa ni Lord, may bakanteng space sa hospital parking lot. Umuulan pa ng mga time na yon. Dinala ko ang payong at kinuha ko ang hospital bag ko sa likod ng SUV na minamaneho ko. Buti na lang nakapag handa ako 2 weeks ago. Kinakausap ko si baby, di pa sya pwedeng lumabas. Kasi 34 weeks pa lang sya. At saka wala pa si Papa nya.

Dumiretso ako sa ER. Grabe, puno ng tao. Nahihilo ako, sumasakit yung tyan ko, bumibilok. Di ko alam kung sinong lalapitan ko. Nag bayad ako ng consultation at sinubukan kong mag hintay sa normal na pila, pero di ko na matiis ang sakit, parang dumadalas na ang sakit at pag bilok. Naupo ako sa bench, sinubukang pakalmahin ang sarili ko. Pero naisip ko kung mag hihintay ako sa haba ng pila at bagal ng serbisyo, baka manganib kami ng anak ko. Di na ako nag dalawang isip. Kahit di pa nila tinatawag ang pangalan ko, ay pumasok na ako sa loob. Nag hagilap ako ng nurse na pwedeng makatulong sa akin.

Sa awa ni Lord, may nurse agad na nakapansin. Sinabi ko na 34weeks pregnant ako at nakakaranas na ako ng labor pain. Agad nila akong iniupo sa wheel chair at dinala sa labor and delivery. Tinimbang nila ako, at pinalitan ng hospital gown. Agad nilang minonitor ang heartbeat at movement ni baby.

Agad nila akong sinaksakan ng dextrose kasi dehydrated na raw ako. Some sort of food poisoning daw ang nangyari at contaminated daw ang nakain ko. Sinaksakan nila ako ng pampatigil ng paghilab para di agad lumabas si baby. Ang dami nilang kinuhang sample ng dugo sa akin, parang tatlong syringes ata yon. Under observation kami ni baby for 24 hours. Tinawagan ko si tiya, para inform sya na nasa hospital ako at kung pwede na doon muna sa kanila si Ezekiel.

Nakita ako ni Dr. Mili sa L and D department, kaya agad nyang nasabi kay Dr. Chryston Aguillera ang kalagayan ko. Si Dr. Aguillera ay isang kaibigan ko na kasama ko sa ministry. Agad nya naman akong pinuntahan, ipinag pray at ininform ang church to pray for me and Elijah.

Dinalaw din ako nila Ninang Myrin at Ronnie noong hapon. Parang ang haba ng oras sa hospital. Nakakainip yung nakahiga lang ako. Iniadmit na ako noong hapon. Kung ano mang posibleng mangyari ay pinag pasa Dyos ko na lamang.

Halos di rin ako gaanong nakatulog kasi gutom ako, tapos parati nila akong ginigising para kunan ng dugo, i-check ang temperature. Kinabukasan, di pa rin nila ako pinakain. Nag palitan na ng doctor.

Nawala na ang pag hilab ng tyan ko, nawala na ang contraction pero may napansin sila Dr. Efren sa heartbeat ng baby. Parang bumabagal ang tibok ng puso nya at parang di rin gaanong gumagalaw. Kaya nag decide si Dr. Efren na iCS na ako.

Ang bilis ng mga pangyayari. Dinalaw ulit ako ni Dr. Chrys, nag briefing sya sa kung anong procedure at kung anong posibleng mangyari, pinag pray nya din ako bago ako isabak sa operating room.

Kinamaya mayaan, dumating na yung nurse, inihanda na nya ako sa operation, inilipat na nila ako ng kama at dinala na nila ako sa operating room. Tinurukan ako ng anesthesia sa likod, namanhid na ako kalahati ng katawan ko at di ko na namalayan na hiniwa na nila ako. Ganoon pa la iyon, di ka makahinga ng maayos, parang may nakadagan sa dibdib mo. Then nuong lumabas si Baby, sabi nila “it’s a girl”. Nagulat ako.

Indeed the Lord answered my prayer. I heard her cry. Sayang, wala si Mr. para masaksihan ang pag labas ni Michaela Grace. But God gave me such favor na lahat ng staff na nag paanak at nag asikaso sa akin ay Pinoy. Dahil ibang mag alaga ang pinoy, iba pag kapwa mo Pilipino. At bihira yung from nurse, to anesthesiologist, to the doctors na nag paanak sa akin.

Pero ang nakaka amaze doon, ay yung peace na nasa puso ko. Napaka peaceful ng tanghali na yon, na parang wala akong inaalala kahit na wala akong pera, kahit na wala ang asawa ko at alam kong walang mag babantay sa akin, kahit na kulang sa bwan si Baby. Sobrang peaceful ng pakiramdam ko at may kakaibang joy sa puso ko.

Sobra akong nag papasalamat kay Lord dahil sa provision nya, sa pag iingat nya. Tunay ngang napaka buti ni Lord sa lahat ng pag kakataon. Di ko alam kung anong mangyayari sa akin, but I know the Lord will never leave me nor forsake me. He that keeps me neither sleep nor slumber.

Mahina man ako, nag iisa man ako, alam ko ang Panginoon na pinag lilingkuran ko ay buhay, di ako pababayaan at di ako iiwan kahit kailan. Kinaya ko, di dahil malakas ang loob ko, di dahil malakas ang pangangatawan ko, kinaya ko dahil binigyan ako ng katatagan, kalakasan ng Panginoon. Kaya kung nasa sitwasyon ka na tingin mo di mo kaya, nasa sitwasyon ka na di mo alam kung saan ka pupunta, tumawag ka lang sa Panginoong Hesu Kristo, sigurado ako makakayanan mo. Dahil Sya ang Panginoong buhay. He conquered the death para mabigyan ka ng buhay.

For those who are in the situation na akala mo nag-iisa ka, kala mo wala ng solution sa iyong problema, lagi mong tatandaan na may Dyos na handa kang tulungan. All you have to do is call unto Him. And He will answer you, and show you great and mighty things which you do not know. At kung ikaw ay nag hahanap sa mga sagot sa mga katanungan, di mo alam kung saan ka tutungo, I pray that you find the answers to your questions and there is a Shepherd who leave the 99 to find the one that was lost.

God bless.

Michaela Grace
May 15, 2019
4lbs

Flashback: Pag-alis ng Pinas

Mabigat ang mga paa, halo-halong emosyon. Lungkot, takot, di pa ako umaalis parang namimiss ko na agad ang mga magulang at mga kapatid ko. Di ko alam kung anong daratnan ko sa banyagang lugar na yon. Di ko maintindihan ang nararamdaman ko, kasi parang naeexcite din ako, syempre first time akong sasakay ng eroplano, makakalabas ng bansa, pero pag naiisip kong di pala bakasyon ang pupuntahan ko, nanlulumo ako. Sana… Maraming sana. Sana mas naging mabuti akong anak at kapatid. Sana mas pinagbutihan ko ang pagtatrabaho, sana di na lang ako nag resign, sana mas naging matalino ako sa pag hawak ng finances ko, sana nagpakasal muna kami ng bf ko. Sana, di na lang ako nangutang at naging maluho. Puro sana. Nasa huli talaga ang pagsisisi. Kinakailangan ko tuloy umalis para mabayaran ang aking nawaldas, mag simula ng panibago sa isang bansang di ko alam kung anong kakahantungan ko. Natatakot ako. Ayokong umalis. Pero naayos na ang lahat, papeles na halos isang taon kong hinintay, yung pamasahe na inutang pa namin. At isa pa, andon naman yung tiyahin at pinsan ko, ano ba ang dapat kong ikatakot?

Niyakap at hinalikan ko si Inay, ganon din ang kapatid ko. Niyakap ko rin si Mike (Ex-boyfriend ko, Nine years na kaming mag boyfriend nung umalis ako sa Pinas. At syempre di kami nagkatuluyan, kaya nga ex na).

“Mag-iingat ka. Tumawag ka agad pag nakarating ka na. Wag tatanga-tanga ha” Ang bilin sa akin ni Nanay habang binibigay sa akin ang hand carry ko. Kita ko na nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Pinipigilan ko rin ang mga luha ko. Ayokong umiyak. Kailangan kong maging matatag, pagnabayaran ko na yung mga utang ko, mag-iipon ako, kukunin ko si Mike, magpapakasal kami, at doon na sa American Samoa bubuo ng pamilya. Papagawan ko ang nanay ko ng dream house nya at tutulungan ko ang mga kapatid kong mapag-aral sila. Mga pangarap ko na nagsisilbing fuel at nagpapalakas ng determinasyon ko na tumuloy. Pagtapos kong mag-paalam sa kanila, ay pumasok na ako para mag-check in. Makalusot sana ako sa immigration.

Nakita kong nakadungaw sa salamin ang Nanay, si Anne at si Mike. Kumakaway at nag papaalam. Ngumiti lang ako at pumila na. Pag tatak ng passport ko ay agad akong pumasok sa loob. Wala nang lingon lingon. Ibinaling ko ang isip ko sa mga dahilan kung bakit ko kailangang umalis ng sagayon ay hindi ko mahirapan. Mahirap, masakit ang pamamaalam pero para naman ito sa mga pangarap namin. Tiis lang. Madali rin namang lilipas ang panahon at makakamit ko rin ang mga pangarap na yon.

Ganito pala kahirap ang mag paalam. Naisip ko ang tatay ko, sanay na siguro si Nanay na mag paalam kasi ilang taong nag pabalik balik sa abroad si Itay. Simula ata nung grade one ako hanggang mag eighteen ako, nasa abroad ang tatay ko. Pero syempre, iba ito. Buhat ng lumabas ako sa sinapupunan nang nanay ko, eto pa lang yung talagang masasabi ko na magkakalayo kami ng matagal, di ko nga alam kung kelan ako babalik. Point of No Return na ba ito? Di pa naman ako mamamatay, mag aabroad lang ako.

Ang daming papaalis nung araw na iyon. Baon ang lakas ng loob at mga pangarap, sinubukan kong makipagsapalaran sa lupang banyaga. Ang pag-alis ang nagbukas sa akin sa maraming opportunities, nagpabago ng pananaw ko sa buhay, nag patatag sa akin, nagturo sa akin ng maraming bagay. Pero sa lahat ng ito, nakita ko ang mga kamay ng Panginoon na kumikilos. May mga nangyari sa buhay ko na nakaayon sa plano ko, pero maraming nangyari na mas maganda na di ko inaasahan.

28 And we know that in all things God works for the good of those who love him, who[a] have been called according to his purpose” Romans 8:28 (NIV)

Isa lamang ang kwento ko, sa libo libong Pilipino na umaalis ng bansa para magtrabaho para mag karoon ng maayos na buhay ang kanilang pamilya. Yung iba, nagiging maganda at maayos, yung iba naman nawawasak yung pamilya nila, yung iba sinuswerte at yung iba minamalas. Iba’t ibang kwento ng pakikipagsapalaran at pakikibaka. Laban lang, kaya yan.

Isaiah 41:10 New International Version (NIV)

10 So do not fear, for I am with you;
    do not be dismayed, for I am your God.
I will strengthen you and help you;
    I will uphold you with my righteous right hand.”

Pag-pinanghihinaan ako ng loob, pag natatakot ako, nag babasa ako ng bible. Binabalikan ko ang mga Pangako ng Panginoon at ang mga salita Nya ang nag papatibay sa akin. Sabi Nya “I’ll strengthen you and help you”

Para sa mga katulad kong OFW dyan, hope this verse reminds you na kasama natin ang Panginoon. At di Nya tayo pababayaan. He’ll strengthen and help us.

Walong taon na ako sa abroad. Namimiss ko na ang Pilipinas, ang mga magulang ko, mameet man lang nila ang dalawa na nilang apo. Makabonding man lang sila at makagawa sila ng memories at magkaron ng parte sa buhay nila.

Dito na lang muna. Hanggang sa muli.

Writing A Journey Again

June 26, 2019

It’s been almost a year since I wrote something. Minsan, feeling ko ayoko na ring i-share ang mga nangyayari sa life ko. Who cares? Paki alam ba nila sa nangyayari sa buhay buhay ko. But then, If I am going to go back why am I writing? Why am I sharing my story? It gives me clarity. That I am writing to share my testimony. I am writing because I want to use my story to inspire other people who are going through something na katulad din nang pinagdadaanan ko ngayon.

fashion woman notebook pen
Photo by Negative Space on Pexels.com

I am writing because I want to share the lessons that I’ve learned from my experiences. Maybe people may judge me, say to me that I am not good enough. Some may criticize my grammar, my skills as a writer, or laugh at my English. I am not saying that these are not important, writing skills is important. But what motivated me in writing even though I don’t have a great or super talented in English, grammar or writing is what I’ve heard from Zig Ziglar . He said

“You don’t have to be great to start, you have to start to be great”

I believe as I write, my skills will improve and I’ll learn more techniques to become better. Maybe I’ll become a best selling author someday. Who knows? And even if I won’t be the number one best selling, at least I did something to what God has given to me. So I would be writing my journey again. Journey of learning something, new things, my motherhood journey, leadership journey, strengthfinder journey and my walk with God. And may be, at the end of this journey, I share enough wisdom, stories of faith, God’s goodness, testimonies,  history and a legacy for the next generation to come.

And thank you for being there with me, in this journey called life.

 

 

Don’t Give Up Praying

7Ask and it will be given to you; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. 8For everyone who asks receives; he who seeks finds; and to him who knocks, the door will be opened.(Matthew 7:7-8)

beautiful beauty blur close up
Photo by Pixabay on Pexels.com

Marami akong hinihingi kay Lord, una is yung magbago yung relationship namin ng asawa ko kasi parang napapadalas yung away namin, at parang nawawalan na kami ng love sa isa’t isa, tapos yung spiritual growth naming mag asawa, I’m also praying for financial breakthrough, I am also praying na makaattend ako ng 100th International Assembly at payagan sana ako ni Mr. na maka attend don, kasi bukod sa malayo at may kamahalan ang pamasahe at magastos, tapos wala pang mag aalaga kay Butchok. then lastly, we’ve been praying for another baby.

It’s been two and half years, since I’ve been praying for another child. Kala ko dati isa lang, okay na sa amin, at least we have one. Pero, as Ezekiel grew up, narealized ko na maganda rin yung lumaki syang may kapatid, at least pag wala na kami sa mundo ng papa nya, di sya nag iisa. Habang lumalaki sya matututunan nyang mag share at mag mahal ng kapatid, may kalaro pa sya. Dati sa totoo lang, noong pag katapos kong manganak, ay parang nasabi ko sa sarili ko na tama na ang isa, ayaw ko na! Mahirap palang manganak, yung nine months pa lang na pag bubuntis ay sobrang hirap na, from the discomfort ng paglilihi, pabalik balik sa banyo, mahirap na paglalakad at pagtulog, at mahirap at masakit na pagli-labor at panganganak, naisip ko na ayaw ko na talaga. Pero after seeing Ezekiel, growing up na walang kapatid, mas gugustuhin ko na ring mahirapan ulit, mag sacrifice ngayon, kesa naman mag sisi ako sa bandang huli. Marami din namang benefits ang may two or three ka na anak, rather than iisa lang. Nag-iisang anak lang din kasi si Mr. May kapatid sana sya, kaya lang di nag nagkachance na maisilang ng buhay. Then nagkaron ng sakit sa ovary yung nanay nya, na kailangang operahan, kaya di na sya nagkaron ng kapatid. Kaya kung si Mr ang tatanungin ayaw nyang mag-isa lang ang anak namin.

We’ve been trying na masundan si Ezekiel since he turned two years old, kaya lang, seems like di pa will ni Lord na magkaron sya ng kapatid. We’ve been praying, minsan kaka frustrate, lalo na pag nadidelay yung period ko, then magpi P.T. ako, hoping and praying na mag positive, tapos negative pala. Minsan nga pagtwo days after kong mag PT at negative pa rin, inuulit ko yung P.T ko, thinking na baka masyadong maaga yung pagtest ko dati, but still negative.

Then I decided to go to the Doctor last January to ask bakit nahihirapan kaming makabuo ni Mr. Then my OB told me na may Poly Cystic Ovary Syndrome pala ako, and this hinder my ovulation, pati nakaka apekto sa delay ng menstrual cycle ko. Niresitahan nya ako ng Metformin para daw matunaw. For 6 months kailangan kong inumin yung medicine na yon. Kaya lang I didn’t pursue. Naka two months lang ako ng pag inom, itinigil ko na rin. During this time, nagdadalawang isip ako kung gusto ko nga ba talagang magbuntis ulit. For some  reasons ayaw ko, kasi this year 2018 is the year na pinakakaabangan ko, kasi I really wanted to attend “COGOP 100th International Assembly” parang tinatawag ako ni Lord na pumunta don, at ayokong mag travel ng buntis ako. I don’t want to take the risk.

Nakarating naman ako sa pinaka-highlight ng taon ko, at di ko pinag sisisihan na pumunta sa Tennessee to attend the event. I am so blessed to attend that event, nakita ko talaga yung hands ni Lord na sinamahan ako through out the process, from applying for visa, himalang pag payag ni Mike na makaattend ako, plus nag volunteer pa sya na sya na lang mag aalaga kay Butchok And few months after na makarating ako from Tennessee, ang bilis ng mga pag dating ng blessings sa life naming mag-asawa. Una yung asawa ko na dati, di ko mayayang magsimba, nag kukusa nang sumama sa amin sa church, yung dating parang nanlalamig naming relationship, biglang nag karon ulit ng buhay at sigla. Ngayon lesser away na kaming mag asawa.

Then another trial came ng September, may di pag kakaunawaan sa amin ng Manager ko, and this result na pinapili nya ung may ari na kung di nya ako papaalisin, he’ll resign from the job. I prayed to the Lord, gusto ko na sanang mag resign ng mga time na yon, pero I choose to stand for what is right, nung sinabi ko sa may-ari yung side ko, pinanigan naman nya ako, at dahil don nagresign yung manager namin, binigyan naman akon ng may ari ng  chance na pumalit sa kanya, di ko alam kung temporary lang or permanent na pero sa ngayon, I am the acting manager sa work, and another blessings that comes with that is yung company  car na 2017 Hyundai Tucson na pinagamit sa akin as a service na may unlimited na gas. Yung promotion na hiningi ko kay Lord before I even got hired in this company two years ago, sa nakasulat sa journal ko, after 5 years pa, pero binigay naman Nya ng maaga.

Another blessing is my sister na nag-recommend sa akin ng food suppliment na C24/7, and I praise God kasi ginamit Nya ung gamot na yon para mawala yung PCOS ko. After taking C24/7 for one month, I felt na lumakas ako, nawala yung palagi kong nararamdaman na pagsakit ng palm ko, at naging mahimbing ang tulog ko. Nag tataka nga ko kasi di naman naayos ung sa delay ng menstrual period ko, but then this time, it’s different. October 31, 2018 I took my Pregnancy test kasi delay ako, and to my surprise, it’s possitive. Kala ko nag bibiro lang ang PT na nagamit ko. I tried Clear Blue Digital Pregnancy Test, and YES! PREGNANT yung result. Magkakaron na ng kapatid si Ezekiel. Nag pacheck up na ako, now on my 10 weeks of pregnancy. Madaming discomfort, laging pagod at antok, plus morning sickness. Pero sa kabila ng nararamdaman ko, puno ng joy ang puso ko kasi I got another heritage from the Lord.

Sa dami daming blessings ko na nareceived ngayong taon kay Lord, what more could I ask for! Minsan natatakot ako, kasi kakapromote ko pa lang tapos eto buntis ako, pero naniniwala ako, blessings that come from the Lord makes one rich and He added no sorrow in it. Di ako ilalagay ni Lord sa alanganin. Sabi nga sa Romans 8:28 All things work together for good for those who love God and for those who are called according to His purpose.

God truly answers prayers, minsan mabilis na OO kasi will Nya yung pinag pipray mo, minsan WAIT, kasi di pa tayo ready para sa ganong kalaking blessings, Minsan NO kasi may mas maganda Syang ibibigay sa’yo or makakasama sa’yo ang hinihingi mo. Pero sa lahat ng prayer, Sya ay sumasagot. Matuto lang tayong humingi sa kanya at mag-usap at mag hintay ng tamang timing Nya. Sabi sa James 4:2 You do not have because you do not ask God.

6 Do not be anxious about anything, but in every situation, by prayer and petition, with thanksgiving, present your requests to God. And the peace of God, which transcends all understanding, will guard your hearts and your minds in Christ Jesus. (Philippians 4:6-7)

So wag tayong mananawa. Wag tayong mag quit. Wag tayong mag give up na humingi, tumawag, at makiusap sa ating Ama na nasa Langit. Dahil yung masamang tao nga, marunong na mag bigay ng mabuting bagay sa kanyang anak, ano pa kaya ang ating Panginoon na napakabuti, si Jesus nga na nag iisa Nyang anak, binigay Nya para sa kapatawaran ng mga kasalanan natin, ano pa kaya ang di Nya kayang ibigay para sa atin? Keep on asking, keep on seeking, keep on knocking.

 

 

Trials ng Buhay…

 

“My brethren, count it all joy when you fall into various trials, knowing that the testing of your faith produces [a]patience. But let patience have its perfect work, that you may be [b]perfect and complete, lacking nothing. If any of you lacks wisdom, let him ask of God, who gives to all liberally and without reproach, and it will be given to him. But let him ask in faith, with no doubting, for he who doubts is like a wave of the sea driven and tossed by the wind. For let not that man suppose that he will receive anything from the Lord; he is a double-minded man, unstable in all his ways.” James 1:2-8

countryside house farm fence
Photo by Gratisography on Pexels.com

 

Ganyan lang talaga ang life, daming trials, daming problema, daming challenges. Pero laban lang. Wag susuko, ang mga pag hihirap natin ay di naman forever, it’s just temporary. Sa mga trials, na huhubog yung ating mga characters. Mas nakikilala natin yung ating mga sarili, nagiging mas wais tayo, mas tumatatag tayo, at mas tumitibay ang pananampalataya natin sa Panginoon natin, dahil sa gitna ng mga pagsubok, andyan Sya, nakagabay, nakaalalay, di ka iiwan o pababayaan.

Kaya kung dumadaan ka sa various trials, sabi ni James, count it all joy. Laban lang! Push lang! Wag kang mawawalan ng pag-asa sa buhay. For all those who are going through something right now, tulad ko, I pray that the Lord God Almighty give you wisdom, courage, boldness and victory in the name of our Lord and Savior Jesus Christ. I pray for protection be upon you and keep you through out the process. Amen.

P.S. Always remember, walang wine kung walang grapes na nacrashed, walang perfume kung walang flowers na piniga, walang gold jewelries na di dumaan sa apoy, so walang testimony kung walang test.

Ang Aking Journey

August 31, 2018

Nakarating na ba ako don sa distensyon kong gustong puntahan? Ano ba ang gusto kong marating? Kaya ko bang gawin yung mga bagay na dapat kong gawin para makapunta sa destination ko? Or I am playing it safe?

Sa totoo lang nasa journey pa lang ako. Wala pa ako don sa talagang gusto kong marating. Napakalayo ko pa nga actually, and dami ko pang kailangang pag daanan at mga pag subok na kakaharapin. Dapat ba akong matakot sa mga pagsubok na yon? Dapat ba akong madismaya kung ang mga bagay bagay ay di umaayon sa kung anong gusto ko? Hindi. Sabi nga ng Panginoon, sa Isaiah 41:10

Fear not, for I am with you;Be not dismayed, for I am your God.
I will strengthen you,
Yes, I will help you,
I will uphold you with My righteous right hand.’

Iienjoy ko lang ang journey na ito, para pag dating ko sa destination ko, at magbabalik tanaw ako sa mga nakaraan, masasabi kong ang buhay ko ay nagamit ko sa mabuti at nagbigay puri sa lumikha sa akin.

Oo minsan nakakagawa ako ng mali, may mga mali akong desisyon at nag sa suffer ako sa mga consequences, minsan di ko gusto yung mga nangyayari at disappointed ako sa resulta ng ginawa kong decisions. Pero sa kabila ng mga mali, natututunan ko kung ano yung tama, sa kabila ng pagkabigo, natututunan kong bumangon muli at lumaban at mas magtiwala sa Panginoon na kahit kailan man di Nya ako iiwan at pababayaan. May magaganda syang plano para sa akin, para sa bawat isa. Sabi naman ang Panginoon dinidisiplina at itinatama ang mga mahal Nya. Tulad ng isang magulang na itinatama ang kanyang anak.

Masaya ako sa buhay na binigay sa akin ng Dyos. Masaya ako sa bawat araw na nakikita ko ang kabutihan Nya at mga pag papala Nya. At sa bawat araw na ako’y gumigising, masasabi kong this is a wonderful journey. It’s a journey of a lifetime. Minsan lang ako dadaan sa buhay na ito.

Katulad ko, ikaw ay naglalakbay din sa buhay na ito. Di ka nag iisa kaibigan. Pag pinanghihinaan ka ng loob napapagod, nananawa, naooverwhelm ng problema, isipin mong may MALAKING DYOS na di ka pababayaan. Napakamakapangyarihan ng Dyos para di ka Nya matulungan. Kailangan mo lang talang lumapit sa Kanya at magpakumbaba, di natin talaga kaya pag wala Sya. Mahina tayo, pero Sya malakas.  Limitado ang ating kaisipan at mga pang-unawa pero Sya, unlimited ang wisdom Nya. At ang good news, mahal na mahal Nya tayo, kaya nga binigay Nya yung isang bugtong Nyang anak para maligtas tayo at mag karaon ng kapatawaran ang ating mga kasalanan. Isn’t amazing, that the God who created everything, cares about us?

Kasama natin ang Dyos, that’s why it’s a wonderful journey. God bless you and don’t forget Jesus loves you.

Nakaka-bore Bang Pag-Usapan si God?

May ibang tao pag si God na ang usapan parang na bu-bore na sila. Parang corny ang dating, yung tipong walang interest. Yung iba pilosopo pa. Actually di nakaka bore pag usapan si God. Nakakamangha nga Syang pag usapan actually, at kung pag aaralan mo yung salita Nya, kung kikilalanin mo lang talaga Sya, kung sino Sya at kung anong kaya Nyang gawin, you’ll stand in awe of Him.

Nabubore kang pag-usapan si God kasi may binubulong sa’yo , si satan, ayaw nya kasing malaman mo yung tungkol kay God, gusto kang iligaw ni satan para di mo malaman yung tunay na daan. Pero alam mo, di mo sya dapat pinapakinggan. Dahil si satan gagawin nya talaga lahat ng paraan para ilihis ka sa katotohanan, para di mo makilala ang tunay na Dyos.

God is awesome and powerful. He spoke everything into existence. He’s all-knowing, He’s loving, He’s just and He’s a wonderful God. He’s not like other gods. He perform miracle and He protect those who loves him, actually He’s so cool. He rocks! Walang superlative  adjective na makakapag describe kung gano sya ka powerful, kung gano sya kagaling.

Want to know more about Him?

Read your BIBLE.

Talk to God

Listen to people’s testimony about how God change them

Talk to people who experience God

Surrender your Life To Him

Experience Him Daily

Desire to know God.

Read more about this blog

God is looking for you. He wants to have a relationship with you. Don’t hide yourself from Him. He loves you.

 

 

Iningatang Mawala, Nawala Pa Rin

August 9, 2018

May tinago akong susi, susi ng cash box. Tinago ko kasi mahalaga sa akin, ayaw ko syang mawala at the same time, ayaw ko naman syang makita palagi kasi baka mamaya magipit ako at biglang nag ka “Sale” sa tabi tabi, eh magamit ko yung pera na itinabi ko don. Well, sa tinagal tagal, dami ng nangyari, nag impake kami, nag lipat ng bahay, nag ayos ulit ng gamit, nawala na sa isip ko kung saan ko na itabi yung susi ng cash box ko. At ngayong kailangan ko na sya, di ko na sya makita. Hinalughog ko na ang pinakamasukal na parte ng bahay namin, pero wala talaga.

coins and bill beside coin case
Photo by Pixabay on Pexels.com

Yung kaya mo nga itinago para di mawala, pero sa tagal ng panahon nakalimutan mo kung saan mo itinago, kaya lalong nawala.

Then this scenario, reminds me of this verse…

For whoever wants to save their life will lose it, but whoever loses their life for me will find it. (Matthew 16:25 NIV)

I want to save it but now I lose it. Wala na talaga, di ko na makita. It’s such a waste of time. Nakakapanghinayang. Analogy sa buhay ko, kung puro sarili ko lang yung mamahalaga sa akin, itatago ko yung talent ko, yung time ko ipagdadamot ko sa ibang tao, mabubuhay akong nakakulong, yung buhay na sobrang nakatago sa comfort zone, I will lose my purpose. Pero kung gagamitin ko yung life ko in purpose, in a way how God designed me, for His glory and honor. Life is more fulfilled and satisfying when you live out your purpose. Yung life na di ka lang nag-exist, wala ka man lang nadala kay Jesus, puro kulong lang sa kwarto, iwas sa tao. Yung life na may purpose at pag nawala ka na, naaalala ka pa rin kasi may naiwan kang legacy. Di nasasayang. Not unlike the key that I hid, now its gone.

Ginawa ka ni Lord for a purpose, use it so you will not lose it. Wag mo sanang hayaan na mawala, kasi sayang.

Want to know your purpose?

The Lord said “Call unto Me, and I will answer you, and I will show you great and mighty things which you do not know” Jeremiah 33:3

Don’t End Your Life, May Pag Asa pa

August 7, 2018

Hanggang kailan mo kayang magmahal? Kaya mo pa ba kahit nasasaktan ka na? Kaya mo pa ba kahit wala na yung spark ng feelings? Kaya mo pa ba kahit puro na lang sakit? kaya mo ba kahit di ka pinapansin? Kaya mo pa ba kahit yung konti na lang na sa’yo, isusubo mo na lang ibibigay mo pa? Kaya mo bang ipag palit yung buhay mo para sa kanya? Anong klaseng tao ang kayang mag mahal ng ganito, nakaya nyang ibuwis yung sarili nyang buhay para maging maayos yung sa’yo? Anong klaseng pagmamahal yung tinalikuran ka na ng buong mundo, pero Sya hinahabol ka parin, sinusuyo ka pa rin? Anong klaseng pagmamahal yung kahit na anong gulo ng buhay mo, iniayos nya, binigyan ka nya ng panibagong pag-asa, simula at buhay… walang makakagawa non kundi si Jesus lang.

adventure cliff ocean outdoors
Photo by Pete Johnson on Pexels.com

 

Binigay Nya yung buhay Nya, para mag karon ka ng sa’yo, pinasan Nya ang kasalanan na hindi sa kanya, para magkaron ng kapatawaran ang mga kasalanan natin sa kanyang Ama. Hanggang sa huling sandali ng buhay Nya, ikaw yung nasa isipan Nya, tapos nabuhay Syang muli para ipakita sa’yo na kahit kamatayan kaya Nyang tawirin, kaya Nyang talunin, at kung kakapit ka lang sa kanya at patuloy kang maniniwala sa mga ginawa Nya, kaya mo ring mapag tagumpayan yung mundo, kaya kung brokenhearted ka ngayon, at gusto mo nang magpakamatay sa sobrang sakit, isipin mo, na Mahal na Mahal ka Nya, namatay sya para sa’yo, huwag mong wakasan ang buhay mo. Di huli ang lahat kahit na pinagpalit ka, o nasaktan ka, niloko ka, pinagmukha kang tanga ng isang tao na di alam ang yong halaga. Dahil kay Jesus, mahalaga ka sobra at mahal na mahal ka nya. Kaya tahan na, huwag ka ng lumuha pa, para sa taong nagpaiyak sa’yo. Dahil ang taong yon ay di talaga para sa’yo. May nakatakda pa ra sa’yo at kung wawakasan mo na ang buhay mo para lang don sa di karapatdapat na tao, mag isip ka ulit, dahil kung wawakasan mo na ang buhay na binigay sa’yo, paano mo makikilala ang taong nakalaan para sa’yo?

Kung feeling mo walang nag mamahal sa’yo, mahal ka ni Jesus at iyon ang totoo. Please lang, huwag mong wakasan ang buhay mo… bumangon ka at mag umpisa ulit. Humugot ka ng lakas sa Panginoon na nangako na di ka iiwan o pababayaan.

And for those who are thinking of committing suicide dahil sa nabigo sila sa pag-ibig, nawalan ng pag-asa, napagod ng lumaban, i pray for comfort and the intervention of the Holy Spirit for you, I pray that you find the love in Jesus at huwag nyang pahintulutan na matuloy ang plan nyo to commit suicide. There’s hope, peace, joy and serenity in the presence of the Lord. And you find Him in the midst of what you’re going through right now. Kaya nyo yan, malalagpasan nyo yan. In Jesus mighty name. AMEN!