Flashback: Pag-alis ng Pinas

Mabigat ang mga paa, halo-halong emosyon. Lungkot, takot, di pa ako umaalis parang namimiss ko na agad ang mga magulang at mga kapatid ko. Di ko alam kung anong daratnan ko sa banyagang lugar na yon. Di ko maintindihan ang nararamdaman ko, kasi parang naeexcite din ako, syempre first time akong sasakay ng eroplano, makakalabas ng bansa, pero pag naiisip kong di pala bakasyon ang pupuntahan ko, nanlulumo ako. Sana… Maraming sana. Sana mas naging mabuti akong anak at kapatid. Sana mas pinagbutihan ko ang pagtatrabaho, sana di na lang ako nag resign, sana mas naging matalino ako sa pag hawak ng finances ko, sana nagpakasal muna kami ng bf ko. Sana, di na lang ako nangutang at naging maluho. Puro sana. Nasa huli talaga ang pagsisisi. Kinakailangan ko tuloy umalis para mabayaran ang aking nawaldas, mag simula ng panibago sa isang bansang di ko alam kung anong kakahantungan ko. Natatakot ako. Ayokong umalis. Pero naayos na ang lahat, papeles na halos isang taon kong hinintay, yung pamasahe na inutang pa namin. At isa pa, andon naman yung tiyahin at pinsan ko, ano ba ang dapat kong ikatakot?

Niyakap at hinalikan ko si Inay, ganon din ang kapatid ko. Niyakap ko rin si Mike (Ex-boyfriend ko, Nine years na kaming mag boyfriend nung umalis ako sa Pinas. At syempre di kami nagkatuluyan, kaya nga ex na).

“Mag-iingat ka. Tumawag ka agad pag nakarating ka na. Wag tatanga-tanga ha” Ang bilin sa akin ni Nanay habang binibigay sa akin ang hand carry ko. Kita ko na nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Pinipigilan ko rin ang mga luha ko. Ayokong umiyak. Kailangan kong maging matatag, pagnabayaran ko na yung mga utang ko, mag-iipon ako, kukunin ko si Mike, magpapakasal kami, at doon na sa American Samoa bubuo ng pamilya. Papagawan ko ang nanay ko ng dream house nya at tutulungan ko ang mga kapatid kong mapag-aral sila. Mga pangarap ko na nagsisilbing fuel at nagpapalakas ng determinasyon ko na tumuloy. Pagtapos kong mag-paalam sa kanila, ay pumasok na ako para mag-check in. Makalusot sana ako sa immigration.

Nakita kong nakadungaw sa salamin ang Nanay, si Anne at si Mike. Kumakaway at nag papaalam. Ngumiti lang ako at pumila na. Pag tatak ng passport ko ay agad akong pumasok sa loob. Wala nang lingon lingon. Ibinaling ko ang isip ko sa mga dahilan kung bakit ko kailangang umalis ng sagayon ay hindi ko mahirapan. Mahirap, masakit ang pamamaalam pero para naman ito sa mga pangarap namin. Tiis lang. Madali rin namang lilipas ang panahon at makakamit ko rin ang mga pangarap na yon.

Ganito pala kahirap ang mag paalam. Naisip ko ang tatay ko, sanay na siguro si Nanay na mag paalam kasi ilang taong nag pabalik balik sa abroad si Itay. Simula ata nung grade one ako hanggang mag eighteen ako, nasa abroad ang tatay ko. Pero syempre, iba ito. Buhat ng lumabas ako sa sinapupunan nang nanay ko, eto pa lang yung talagang masasabi ko na magkakalayo kami ng matagal, di ko nga alam kung kelan ako babalik. Point of No Return na ba ito? Di pa naman ako mamamatay, mag aabroad lang ako.

Ang daming papaalis nung araw na iyon. Baon ang lakas ng loob at mga pangarap, sinubukan kong makipagsapalaran sa lupang banyaga. Ang pag-alis ang nagbukas sa akin sa maraming opportunities, nagpabago ng pananaw ko sa buhay, nag patatag sa akin, nagturo sa akin ng maraming bagay. Pero sa lahat ng ito, nakita ko ang mga kamay ng Panginoon na kumikilos. May mga nangyari sa buhay ko na nakaayon sa plano ko, pero maraming nangyari na mas maganda na di ko inaasahan.

28 And we know that in all things God works for the good of those who love him, who[a] have been called according to his purpose” Romans 8:28 (NIV)

Isa lamang ang kwento ko, sa libo libong Pilipino na umaalis ng bansa para magtrabaho para mag karoon ng maayos na buhay ang kanilang pamilya. Yung iba, nagiging maganda at maayos, yung iba naman nawawasak yung pamilya nila, yung iba sinuswerte at yung iba minamalas. Iba’t ibang kwento ng pakikipagsapalaran at pakikibaka. Laban lang, kaya yan.

Isaiah 41:10 New International Version (NIV)

10 So do not fear, for I am with you;
    do not be dismayed, for I am your God.
I will strengthen you and help you;
    I will uphold you with my righteous right hand.”

Pag-pinanghihinaan ako ng loob, pag natatakot ako, nag babasa ako ng bible. Binabalikan ko ang mga Pangako ng Panginoon at ang mga salita Nya ang nag papatibay sa akin. Sabi Nya “I’ll strengthen you and help you”

Para sa mga katulad kong OFW dyan, hope this verse reminds you na kasama natin ang Panginoon. At di Nya tayo pababayaan. He’ll strengthen and help us.

Walong taon na ako sa abroad. Namimiss ko na ang Pilipinas, ang mga magulang ko, mameet man lang nila ang dalawa na nilang apo. Makabonding man lang sila at makagawa sila ng memories at magkaron ng parte sa buhay nila.

Dito na lang muna. Hanggang sa muli.

Dito Sa American Samoa

Photo by Pastor Noni Que

Kasalukuyan akong naninirahan sa Pago Pago, American Samoa. Para sa mga di pa nakaka alam tungkol sa lugar na ito, ito ay isang maliit na isla na malapit sa Hawaii. Pago Pago ang spelling but they pronounce it as Pango Pango. US Territory, dollars ang currency. Pero di ito kasing laki ng Hawaii. Di pa rin ganong kasibilisado. Parang nasa probinsya lang. Marami ring mga Pinoy, Chinese, Korean, Vietnamese, Tongan, Fijian at Western Samoan dito.

Dumating ako dito noong October 18, 2011. Sa October 18, 2019, walong taon na ako dito, at di pa rin ako nakakapag bakasyon man lang sa Pilipinas. Ang dami ko nang namissed. Nakatapos na ng pag aaral ang tatlo kong kapatid, nag kapag asawa na ako, nag kaanak, nag asawa na rin yung pangatlo naming kapatid, marami ng birthdays, anniversaries, pasko, bagong taon na pinagdiriwang na hindi ko kasama ang aking mga magulang at mga kapatid.

Ang dami ko pang rason para di pa umuwi, una wala pa akong ipong pamasahe. May kalayuan kasi kaya may kamahalan ang pamasahe. Dati tatlo lang kaming uuwi ngayon, apat kaming mamamasahe. Di pa rin ako okay magpaalam ng ganong katagal sa work. Pero target naming mag asawa, umuwi sa susunod na taon, para makapag bakasyon, Makita ng mga magulang ko yung mga apo nila, maka bonding sila, mameet din nila ang napangasawa ko. Sana, kung ipag aadya ng Panginoon makauwi kaming pamilya na malakas pa ang mga magulang ko. Pinakaayaw kong scenario kung sakaling uuwi ako ay yung tipong may malubhang karamdaman na ang mga magulang ko at kailangan nang mamaalam. Ayon siguro yung pinakamasaklap.

Kahit medyo probinsya dito, medyo huli pag dating sa technology, mabagal ang internet, at ngayon pa lang nauuso ang caller ring tone na laos na laos na sa atin, maganda ring mamuhay dito. Payapa, tahimik, mababa ang crime rate, 25 miles per hour lang takbo ng mga sasakyan, at mababa ang cost of living.

 Anong gusto ko sa lugar na ito?

  1. Dito ko nakilala si Lord – I got saved by my Lord and Savior Jesus, September 30, 2012. May mga taong nagpakilala sa akin kung sino si Jesus nung nasa Pinas pa ako. Pero dito ko lang naunawaan kung bakit at naexperience ang kabutihan nya. Sobrang humbling nang new beginnings ko dito sa isla na ito.
  2. Payapa – Walang barilan, may konting nakawan pero di naman brutal. Pagkain yung karaniwang nawawala. Wag kang mag iiwan ng pag kain sa ref sa office kasi mawawala yan. Napakababa ng crime rate.
  3. Freedom – Dito, we have the freedom to worship. May ibang country bawal kang mag worship, bawal kang makitaan ng bible, o kahit sambitin mo lang ang pangalan ni Jesus bawal din. Pero dito malaya kang mag share ng gospel. Ang makakahinder lang siguro sa’yo ay ang sarili mong will.
  4. Mababa ang Cost of Living – Unlike other countries na di ka pwedeng umalis ng bahay ng wala kang dalang pera, dito pwede. Need a ride, just call a friend. Wala kang makain, lakad ka lang sa tabi tabi, daming puno ng saging, breadfruit, papaya, pwede kang mag tanim ng saluyot, kakong at kung anu-ano. Pag may occasions, may kainan. At di nawawalan ng kainan. Kaya marami dito na pag dating payat, after one week, pwede kang mag gain agad ng 5lbs.

Madami pa akong kwentong OFW. Kwento ng pakikipagsapalaran namin dito, kwento ng pakikipag kaibigan, kwentong may aral, kwento ng katapatan ng Dyos sa aming buhay. Kung Pinoy ka, at nasa ibang bansa ka rin, ano mang trabaho mo, alam ko mahirap mawalay sa pamilya. At bago matapos ang blog na ito, I’ll leave a simple prayer for you.

Lord, I pray for OFWs all over the world, may you bless them po. I pray Lord na i-comfort mo po sila during the times na namimiss nila yung pamilya nila, Lord I pray for all OFWs out there na nakikibaka, nakikipag sapalaran, iniwan ang family nila para mabigyan sila ng better future. Tulungan Nyo po sila, bigyan nyo po sila ng lakas, katatagan ng loob at katawan. Ingatan Nyo po sila at ang kanilang pamilya. I speak blessings upon them Lord, provisions, strength, guidance and protection. In Jesus name, amen.

Writing A Journey Again

June 26, 2019

It’s been almost a year since I wrote something. Minsan, feeling ko ayoko na ring i-share ang mga nangyayari sa life ko. Who cares? Paki alam ba nila sa nangyayari sa buhay buhay ko. But then, If I am going to go back why am I writing? Why am I sharing my story? It gives me clarity. That I am writing to share my testimony. I am writing because I want to use my story to inspire other people who are going through something na katulad din nang pinagdadaanan ko ngayon.

fashion woman notebook pen
Photo by Negative Space on Pexels.com

I am writing because I want to share the lessons that I’ve learned from my experiences. Maybe people may judge me, say to me that I am not good enough. Some may criticize my grammar, my skills as a writer, or laugh at my English. I am not saying that these are not important, writing skills is important. But what motivated me in writing even though I don’t have a great or super talented in English, grammar or writing is what I’ve heard from Zig Ziglar . He said

“You don’t have to be great to start, you have to start to be great”

I believe as I write, my skills will improve and I’ll learn more techniques to become better. Maybe I’ll become a best selling author someday. Who knows? And even if I won’t be the number one best selling, at least I did something to what God has given to me. So I would be writing my journey again. Journey of learning something, new things, my motherhood journey, leadership journey, strengthfinder journey and my walk with God. And may be, at the end of this journey, I share enough wisdom, stories of faith, God’s goodness, testimonies,  history and a legacy for the next generation to come.

And thank you for being there with me, in this journey called life.